เมื่อสองวันที่แล้ว ไอ้ดงบัง หมาในการดูแลของข้าพเจ้าเกิดอาการซึมเซา
ไม่สามารถวิ่งไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้านได้อย่างเคย
จึงทำให้ต้องพาไปx-ray และตรวจสุขภาพเป็นการใหญ่
ปรากฎว่าเป็นโรค พยาธิในเลือด ซึ่งสาเหตุเกิดจากการที่โดนเห็บหมัดกัด
ทำให้ข้าพเจ้าต้องเชื้อเชิญคุณหมอมาฉีดยาให้สัตว์เลี้ยงทุกตัวในบ้าน
ไหนๆคุณหมอมาแล้ว นอกจากยาป้องกันเห็บหมัดแล้ว
ก็พ่วงฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าไปด้วยเลย
………………………………………………………….
สัตว์เลี้ยงในบริเวณบ้านข้าพเจ้ามีถึงแปดตัว
นี่ไม่นับไอ้ห้อย ไอ้โหน กระรอกสองตัวบนต้นมะม่วง
ทั้งหมด จึงประกอบด้วย
นายดอกรัก และนายดักแด้ แมวพเนจรที่อุปถัมภ์ไว้จนกลายเป็นแมวไฮโซ
นายดงบัง หมาที่ชอบไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้าน
นายBlack หมาของคนงานบ้าน
นังสีนวล หมาของน้องชายข้าพเจ้า
และกะทิ และถัง เพื่อนสนิทของข้าพเจ้าเอง
นอกจากนี้ยังมีไอ้เป้ หมาขาเป๋ที่มาขอพึ่งใบบุญ นอนหน้าบ้าน
และเดินเข้ามาขอข้าวกินในตอนเช้าและเย็น
ทั้งหลายทั้งปวงนี้โดนฉีดยารวมกันเป็นจำนวนถึงสิบสองเข็ม
ร้องไห้กระจองอแงกันเสียงขรมลั่นบ้าน
………………………………………………………….
เหตุการณ์สำคัญคือเมื่อถึงตอนจับไอ้เป้มาฉีดยา
เนื่องด้วยเป้เป็นหมาที่ไม่ได้คิดว่าใครคือเจ้าของ
และคาดว่านี่คือการฉีดยาครั้งแรกในชีวิต
ดังนั้น การจับตัวจึงแสนยาก
ถึงขั้นต้องใช้บ่วงบาศก์ ข้าพเจ้าก็ทำตัวประหนึ่ง crocodile hunter
คล้องติดปุ้ป โดดขึ้นคร่อมจับหัวไม่ให้ดิ้นหลุดรอด
ในขณะที่อีกสองคนช่วยกันจับด้านหลัง
แต่จังหวะเดียวกัน พี่เป้ก็สบัดหัวหลุดรอดมือข้าพเจ้า
เขี้ยวพี่เป้ ถากเข้ากับข้อมืออันอ่อนนุ่มของข้าพเจ้า จนถลอกเลือดซิบ
ฉิบหายแล้วละสิ
แต่ในที่สุดคุณหมอก็ฉีดยาสำเร็จในขณะที่ข้าพเจ้าทำความสะอาดแผล
จนเปียกไปทั้งตัว
………………………………………………………….
พอธุรกรรมเรื่องสัตว์เลี้ยงเสร็จสิ้น
คราวนี้ทุกคนก็มารุมดูแผลที่ข้อมือข้าพเจ้า
พร้อมเรื่องราวน่ากลัวของโรคพิษสุนัขบ้าก็พรั่งพรูมากขึ้น และมากขึ้น
ไอ้ที่ไม่กลัวก็จะขี้หดกันคราวนี้ล่ะจ้ะ
………………………………………………………….
ส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าไม่เคยโดนฉีดยามานับเป็นเวลามากกว่าสิบปี
อันนี้ไม่นับการไปบริจาคโลหิต ซึ่งก็จะลมใส่แทบทุกครั้ง
นี่อาจหาญ จะให้ข้าพเจ้าไปฉีดกันโรคกลัวน้ำ
แต่ทุกคน รวมทั้งคุณหมอก็ร่วมกันเล่านิทานสยองขวัญ
ทำให้ข้าพเจ้าเกิดอาการขี้ขึ้นสมอง
ห้าเข็มภายในหนึ่งเดือน เอาว่ะ หัวใจข้าพเจ้าคงทนไหว
………………………………………………………………………….
เข็มแรก คุณหมอที่โรงพยาบาลขอ test ก่อนว่าแพ้ยาไหม
ข้าพเจ้าบอกคุณหมอว่า ยาน่ะ รับรองไม่แพ้ แต่เข็มฉีดยานี่ดิ
แพ้แน่นอน
เข็มที่สองหัวไหล่ด้านขวา ก่อนฉีดข้าพเจ้า request ขอ mode เบาสุด
ทุกย่างผ่านไปได้ด้วยดี โด่เอ้ย…จิ้บๆ
ข้าพเจ้าขยับตัว ขอบคุณและจะโดดลงจากเตียง
ช้าก่อน คุณหมอกล่าว ยางงง ยังไม่เสร็จ นี่แค่ intro
………………………………………………………………………….
เฮ้ยอะไรกันนี่ ไหนบอกว่าห้าเข็มภายในหนึ่งเดือนไง
เข็มที่สาม ที่หัวไหล่ข้างซ้าย
เข็มที่สี่และห้า ที่แก้มก้นซ้ายและขวา
เข็มที่ห้าหก และเจ็ด ก็ตามมาติดๆ
อันนี้ถึงขั้นน้ำตาและเลือดไหลพราก เพราะฉีดรอบๆแผล
นี่เดี๋ยวอีกสองวันต้องมาฉีดอีกสองเข็ม
ถัดไปอีกสามวัน อีกสองเข็ม
แล้วถัดออกไปอีก อย่างละเข็ม อีกสองครั้ง
มันไม่ใช้ห้าเข็มแล้วโว้ย มันฉีดห้าครั้งต่างหาก
ใครวะเนี่ยมาหลอกตู
คุณหมอบอกว่า มาฉีดให้ครบนะ เพราะคราวหน้าถ้าโดนกัดอีก
ฉีดกระตุ้นยาแค่เข็มเดียว
ไม่งั้นต้องเริ่มใหม่หมด
………………………………………………………
ข้าพเจ้าเดินออกมาจากห้องพยาบาลด้วยสายตาพร่าฟาง
พร้อมแว่นตาที่ขึ้นฝ้ามัวทั้งสองข้าง
เพื่อนที่ไปด้วยถามว่าในนั้นมันเปิดแอร์เย็นมากหรือ
ข้าพเจ้าจึงเอาแว่นลงมาเช็ด น้ำตาฉันเองจ้ะ น้ำตาฉันเอง
………………………………………………………
ข้าพเจ้าระทดระทวยกลับบ้าน
ก่อนเข้าบ้านยังแอบมองไอ้เป้ ที่นอนหลบแดดอยู่ใต้รถหน้าบ้าน
มือข้าพเจ้าเผลอคลำรอยเข็มที่หัวไหล่พร้อมคิดว่า
ไงพี่ก็ฉีดยาชนะพวกแกทั้งฝูงละว่ะ ห่ะ ห่ะ ห่ะ
………………………………………………………….
อ่านเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับ:
เข็มฉีดยาและข้าพเจ้า
สัตว์เลี้ยงในบ้าน
………………………………………………………….
