วันหนึ่ง มีคนให้เสื้อลายลูกไม้สีชมพูมาให้ข้าพเจ้าใส่
เขาบอกว่า มันสวย เหลือเกิน
ไม่แน่ใจว่าไอ้เสื้อตัวนั้น เขาซื้อมาเพื่อให้ข้าพเจ้า
หรือเขาซื้อมาเองและไม่อยากใส่จึงมอบให้
หรือใส่แล้วไม่เหมาะกับตัวเอง จึงส่งต่อมาให้
หรือเขานึกว่า มันเหมาะกับข้าพเจ้า
แต่ด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่….
ข้าพเจ้ารู้เมื่อแรกเห็นคือ ไม่ได้เหมาะกับข้าพเจ้าแม้นแต่น้อย
แม้นข้าพเจ้าจะบอกเหตุผลทั้งหลายในการไม่รับ
ขอบคุณจากใจ แต่อย่าเลย
เขากลับไม่เข้าใจ และคะยั้นคะยอมอบให้จนได้
…………………………………………………………..
คนให้ รู้สึกดีใจที่ได้มอบเสื้อลายลูกไม้สีชมพูกับข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าหยิบเสื้อตัวนั้นมามองด้วยความรู้สึกว่า
จะทำอย่างไรดีกับมันและตัวข้าพเจ้าเอง
บางครั้ง ข้าพเจ้าหยิบเสื้อตัวนั้นมาใส่ให้เขาเห็นเมื่อพบเจอกัน
เขาป่าวประกาศว่าเสื้อตัวนั้นเขามอบให้ข้าพเจ้า
เสื้อลายลูกไม้สีชมพูที่ข้าพเจ้าไม่ได้อยากได้ และไม่ได้อยากใส่
วันนี้ ข้าพเจ้าได้เสื้อเสื้อลายลูกไม้สีชมพูอีกตัว
และกำลังหยิบเสื้อตัวนั้นมามองด้วยความรู้สึกว่า
จะทำอย่างไรดีกับเขาและตัวข้าพเจ้าเอง
