หรือความรักชาติของเราเป็นแค่จินตนาการ
หรือความรักพี่น้องร่วมชาติ ไม่เคยมีขึ้นในประเทศนี้

หรือศาสนาพุทธที่มีหลักคำสอนอันประเสริฐ
ไม่สามารถกล่อมเกลาจิตใจคนให้รู้ดี รู้ชั่ว
หรือสามัญสำนึกของคนในชาติเราหมดลงไปแล้ว

หรือการศึกษาเข้าไม่ถึงกลุ่มชนส่วนใหญ่
และหรือ การศึกษานั้น
ก็ไม่ได้ช่วยพัฒนาความคิดให้เจริญขึ้นในกลุ่มชนส่วนน้อย

หรือข้าพเจ้าจะเห็นความพินาศย่อยยับของประเทศที่ข้าพเจ้ารัก
ด้วยตาของข้าพเจ้าเอง

หรือข้าพเจ้าจะนิ่งเฉยรอภาพเหล่านั้นให้เกิดขึ้น
………………………………………….

สัตว์เลี้ยงในบริเวณบ้านข้าพเจ้ามีถึงแปดตัว
นี่ไม่นับไอ้ห้อย ไอ้โหน กระรอกสองตัวบนต้นมะม่วง
ทั้งหมด จึงประกอบด้วย
นายดอกรัก และนายดักแด้ แมวพเนจรที่อุปถัมภ์ไว้จนกลายเป็นแมวไฮโซ
นายดงบัง หมาที่ชอบไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้าน
นายBlack หมาของคนงานบ้าน
นังสีนวล หมาของน้องชายข้าพเจ้า
และกะทิ และถัง เพื่อนสนิทของข้าพเจ้าเอง
นอกจากนี้ยังมีไอ้เป้ หมาขาเป๋ที่มาขอพึ่งใบบุญ นอนหน้าบ้าน
และเดินเข้ามาขอข้าวกินในตอนเช้าและเย็น
ทั้งหลายทั้งปวงนี้โดนฉีดยารวมกันเป็นจำนวนถึงสิบสองเข็ม
ร้องไห้กระจองอแงกันเสียงขรมลั่นบ้าน
………………………………………………………….
เหตุการณ์สำคัญคือเมื่อถึงตอนจับไอ้เป้มาฉีดยา
เนื่องด้วยเป้เป็นหมาที่ไม่ได้คิดว่าใครคือเจ้าของ
และคาดว่านี่คือการฉีดยาครั้งแรกในชีวิต
ดังนั้น การจับตัวจึงแสนยาก
ถึงขั้นต้องใช้บ่วงบาศก์ ข้าพเจ้าก็ทำตัวประหนึ่ง crocodile hunter
คล้องติดปุ้ป โดดขึ้นคร่อมจับหัวไม่ให้ดิ้นหลุดรอด
ในขณะที่อีกสองคนช่วยกันจับด้านหลัง
แต่จังหวะเดียวกัน พี่เป้ก็สบัดหัวหลุดรอดมือข้าพเจ้า
เขี้ยวพี่เป้ ถากเข้ากับข้อมืออันอ่อนนุ่มของข้าพเจ้า จนถลอกเลือดซิบ
ฉิบหายแล้วละสิ
แต่ในที่สุดคุณหมอก็ฉีดยาสำเร็จในขณะที่ข้าพเจ้าทำความสะอาดแผล
จนเปียกไปทั้งตัว
………………………………………………………….

พอธุรกรรมเรื่องสัตว์เลี้ยงเสร็จสิ้น
คราวนี้ทุกคนก็มารุมดูแผลที่ข้อมือข้าพเจ้า
พร้อมเรื่องราวน่ากลัวของโรคพิษสุนัขบ้าก็พรั่งพรูมากขึ้น และมากขึ้น
ไอ้ที่ไม่กลัวก็จะขี้หดกันคราวนี้ล่ะจ้ะ
………………………………………………………….

ส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าไม่เคยโดนฉีดยามานับเป็นเวลามากกว่าสิบปี
อันนี้ไม่นับการไปบริจาคโลหิต ซึ่งก็จะลมใส่แทบทุกครั้ง
นี่อาจหาญ จะให้ข้าพเจ้าไปฉีดกันโรคกลัวน้ำ
แต่ทุกคน รวมทั้งคุณหมอก็ร่วมกันเล่านิทานสยองขวัญ
ทำให้ข้าพเจ้าเกิดอาการขี้ขึ้นสมอง
ห้าเข็มภายในหนึ่งเดือน เอาว่ะ หัวใจข้าพเจ้าคงทนไหว
………………………………………………………………………….
เข็มแรก คุณหมอที่โรงพยาบาลขอ test ก่อนว่าแพ้ยาไหม
ข้าพเจ้าบอกคุณหมอว่า ยาน่ะ รับรองไม่แพ้ แต่เข็มฉีดยานี่ดิ
แพ้แน่นอน
เข็มที่สองหัวไหล่ด้านขวา ก่อนฉีดข้าพเจ้า request ขอ mode เบาสุด
ทุกย่างผ่านไปได้ด้วยดี โด่เอ้ย…จิ้บๆ
ข้าพเจ้าขยับตัว ขอบคุณและจะโดดลงจากเตียง
ช้าก่อน คุณหมอกล่าว ยางงง ยังไม่เสร็จ นี่แค่ intro
………………………………………………………………………….

เฮ้ยอะไรกันนี่ ไหนบอกว่าห้าเข็มภายในหนึ่งเดือนไง
เข็มที่สาม ที่หัวไหล่ข้างซ้าย
เข็มที่สี่และห้า ที่แก้มก้นซ้ายและขวา
เข็มที่ห้าหก และเจ็ด ก็ตามมาติดๆ
อันนี้ถึงขั้นน้ำตาและเลือดไหลพราก เพราะฉีดรอบๆแผล
นี่เดี๋ยวอีกสองวันต้องมาฉีดอีกสองเข็ม
ถัดไปอีกสามวัน อีกสองเข็ม
แล้วถัดออกไปอีก อย่างละเข็ม อีกสองครั้ง
มันไม่ใช้ห้าเข็มแล้วโว้ย มันฉีดห้าครั้งต่างหาก
ใครวะเนี่ยมาหลอกตู
คุณหมอบอกว่า มาฉีดให้ครบนะ เพราะคราวหน้าถ้าโดนกัดอีก
ฉีดกระตุ้นยาแค่เข็มเดียว
ไม่งั้นต้องเริ่มใหม่หมด
………………………………………………………
ข้าพเจ้าเดินออกมาจากห้องพยาบาลด้วยสายตาพร่าฟาง
พร้อมแว่นตาที่ขึ้นฝ้ามัวทั้งสองข้าง
เพื่อนที่ไปด้วยถามว่าในนั้นมันเปิดแอร์เย็นมากหรือ
ข้าพเจ้าจึงเอาแว่นลงมาเช็ด น้ำตาฉันเองจ้ะ น้ำตาฉันเอง
………………………………………………………
ข้าพเจ้าระทดระทวยกลับบ้าน
ก่อนเข้าบ้านยังแอบมองไอ้เป้ ที่นอนหลบแดดอยู่ใต้รถหน้าบ้าน
มือข้าพเจ้าเผลอคลำรอยเข็มที่หัวไหล่พร้อมคิดว่า
ไงพี่ก็ฉีดยาชนะพวกแกทั้งฝูงละว่ะ ห่ะ ห่ะ ห่ะ

………………………………………………………….
อ่านเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับ:
เข็มฉีดยาและข้าพเจ้า
สัตว์เลี้ยงในบ้าน
………………………………………………………….

ยามประจำซอย - ดงบัง
เริ่มด้วยเมื่อสองสามปีที่แล้ว
มีคนใจร้ายคนหนึ่ง นำหมาไทยอายุราวสองสามเดือน
สีน้ำตาลปากมอม หางดาบ มาทิ้งไว้ในซอยบ้านข้าพเจ้า

ชาวบ้านในซอยข้าพเจ้าต่างช่วยกันรับเลี้ยง
ข้าพเจ้าเห็นว่ามันอาจโดนรถเฉี่ยวชนจนไม่มีโอกาสโต
จึงเอามาเลี้ยงไว้ในบริเวณบ้าน
ปัจจุบันเป็นหมาหนุ่มใหญ่ เสียงดัง
ชอบวิ่งไล่มอร์เตอร์ไซด์และซาเล้ง

ดงบัง วิ่งเข้านอกออกในได้หลายบ้านในซอยเรา
บางครั้ง ก็ไปช่วยงานยามบ้านข้างๆในตอนกลางคืน
อยู่บ้านโน้น เขาเรียกว่า ไอ้หลง และคาดว่าคงมีอีกหลายชื่อ
อย่างน้อยก็จากพวกซาเล้งทั้งหลาย

…………………………………………..

ดอกรัก - ผู้ไม่สนใจใคร

ต้นๆหน้าฝนปีที่แล้ว
มีเสียงลูกแมวดังมาจากโรงรถหน้าบ้านข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าเดินไปก็เจอลูกแมวตัวผอมแห้งโผล่หัวออกมา
จึง เก็บใส่กรงไว้ เพราะกลัวว่าจะโดน ไอ้ดงบังขย้ำไปเสียก่อน
กะว่าจะเอาไปจ่ายแจกคนใจบุญรักแมว
แต่ต่อมาก็เปลี่ยนใจเลี้ยงไว้เสียเอง เพราะบ้านเราก็กว้างขวาง
เลี้ยงแมวอีกตัว ไม่ได้ทำให้เราอดตาย
แต่ถ้าเราไม่เลี้ยง แมวอาจอดตายได้

ก็กะว่าให้วิ่งหนีหมาขึ้นต้นไม้เอาเองเถอะนะ

เมื่อแรก ข้าพเจ้าตั้งชื่อให้ว่า สุดสวาด
พอมารู้ทีหลังว่า อ้าวตัวผู้นี่นา
จากสุดสวาดจึงกลายเป็น ดอกรัก
และมาวันนี้ จากดอกรักธรรมดา
กลายเป็นคุณชายดอกรัก ไปแล้ว

…………………………………………..

ดักแด้ - แมวที่แสนอ่อนโยน

สี่ห้าเดือนผ่านไป
เวลาข้าพเจ้ากลับบ้านตอนดึกๆ มักจะเห็นเงาแมวตัวเล็กๆ
วิ่งหลบอยู่ตามพุ่มไม้ แมวที่ไหนนะ เพราะชายดอกรักก็นอนหลับในกรง

และแล้ววันหนึ่งเจ้าของเงาก็โผล่มาให้เห็นตัว
เดินเอียงคอ เอาหน้า เอาตัว มาถูขากางเกงข้าพเจ้าอย่างออดอ้อน
หน้าโขกดอกรัก จนไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามาจากโรงผลิตเดียวกัน
คาดว่าอาจเป็นครอกเดียวกับดอกรัก แต่ไม่ได้รับอาหารที่ดีเลยตัวเล็ก
หรืออาจเป็นครอกต่อมาจากดอกรัก อย่างใดอย่างหนึ่ง

เออน่ะ พี่เอ็งเรียกเอ็งมาหรือไงเนี่ย
ในที่สุด ดักแด้ ก็ได้อาศัยอยู่กับข้าพเจ้านับตั้งแต่นั้น เป็นต้นมา

ชีวิตหมากับแมว ในรั้วเดียวกัน นับเป็นเรื่องที่(โคตร)หนวกหู
และหวาดเสียว จนบ้างครั้งอาจถึงขั้นเสียชีวิตกันได้
แต่ชีวิตก็ต้องเป็นอย่างนี่แหละน่า ข้าพเจ้าบอกดอกรักกับดักแด้
พี่ก็พยามช่วยละนะ แต่ก็ระวังตัวกันเองหน่อยก็แล้วกัน

เมื่อคืน
หมาข้าพเจ้าวิ่งไปเห่าอยู่ข้างรั้ว
ข้าพเจ้าเดินตามไปดู เห็นแม่แมวสีขาว
และลูกอีกสองตัว อายุราวๆ สามสี่เดือน เกาะอยู่บนกำแพงรั้ว
สายตาแม่แมวและข้าพเจ้าประสานกันท่ามกลางพายุเสียงหมาที่กึกก้อง
……………………………………………

เปลือกของตัวเองถูกถอดหายไปเมื่อเห็นหน้าเพื่อนเก่า
ได้พูดคุยแบบไม่ต้องนึกอะไรมาก ไม่ต้องผ่านระบบกลั่นกรองทั้งปวง
เห็นหน้าแต่ละคนแล้วก็นึกถึงหน้าตาตอนสมัยก่อนๆ
และรู้สึกดีๆ ที่มองเห็นตัวเองในวันเก่าๆผ่านสายตาเพื่อนคนอื่น

วันนี้ตื่นมารับวันใหม่
เป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบกับหลายๆสิ่ง
เป็นอีกคนหนึ่งที่ถูกกาลเวลาและสถานการณ์รอบตัว
กล่อมเกลาไว้อย่างแนบเนียน จนแทบหารอยต่อไม่เจอ

นานๆกลับเป็นเด็กอีกที ก็ดีนะ
สุขสันต์วันเด็กจ่ะ

ทุกปีที่บ้านข้าพเจ้าจะมีงานปีใหม่ สังสรรค์กันในครอบครัว
เพื่อให้สมาชิกตัวน้อยๆและสมาชิกสูงวัยมีความสุข
ปีนี้ขาดสมาชิกตัวน้อยๆไปหนึ่ง อารมณ์ปีใหม่จึงเนือยๆอย่างไร้อารมณ์
รวมทั้ง ลมหนาวก็ลืมมาเยี่ยมเมืองไทยในช่วงปีใหม่อย่างที่เคยเป็นมา

แต่ก็นับเป็นอีกปีที่ได้กล่าวรับปีใหม่อย่างจิตใจสงบ
และอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เป็นสุข
คนข้างตัวยังสดใสเหมือนเดิมและต่อสัญญาการอยู่ร่วมอีกหลายปี

ชีวิตที่เคยอยู่ในระบบฟันเฟืองในโลกใบใหญ่
กลับมาอยู่ภายใต้วงรอบการหมุนของตัวเอง
โลกเปิดกว้างขึ้น
ความสนุกและความตื่นเต้นกับความกว้างใหญ่ของฟื้นที่ด้านนอก
ทำให้มีพลังงานขับเคลื่อนตามแต่เรา จนลืมความเวิ้งว้าง
เพราะในความเวิ้งว้างนั้น มองไปข้างๆก็ไม่ได้มีแค่เราอยู่เพียงลำพัง

บางอย่างแม้นขาดหายไป
แต่ก็ได้สิ่งใหม่ๆที่เกิดขึ้นในใจ ทดแทนสถานะการณ์เก่าๆที่ผ่านไป

เสื้อหนาวถูกพับเก็บไปแล้ว
ได้ยินเสียงแว่วๆลอยมาว่า
เป็นกำลังใจให้และสวัสดีปีใหม่เช่นกันจ่ะ

บางครั้ง ข้าพเจ้าหยิบเสื้อตัวนั้นมาใส่ให้เขาเห็นเมื่อพบเจอกัน
เขาป่าวประกาศว่าเสื้อตัวนั้นเขามอบให้ข้าพเจ้า
เสื้อลายลูกไม้สีชมพูที่ข้าพเจ้าไม่ได้อยากได้ และไม่ได้อยากใส่

วันนี้ ข้าพเจ้าได้เสื้อเสื้อลายลูกไม้สีชมพูอีกตัว
และกำลังหยิบเสื้อตัวนั้นมามองด้วยความรู้สึกว่า
จะทำอย่างไรดีกับเขาและตัวข้าพเจ้าเอง

หลังเริ่มยาว จนไม่สามารถใช้เพียงขาสองข้างช่วยพยุงตัว
สำเนียงการพูดกระโชกโฮกฮ้าก
จมูกมีประสาทการได้กลิ่นดีขึ้น
หูได้ยินเสียงเบาๆจากที่ไกลๆได้อย่างมหัศจรรย์
กระดูกฟันแข็งแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ที่สำคัญคือ
หางเริ่มยาวจนหลุดมานอกกางเกง
และงานการไม่สนใจทำ
อู้ หลับทั้งวัน
สั่งงานอะไรก็กลับเอาหูทวนลม
แม่งจะให้พาไปเที่ยวเล่นแต่อย่างเดียว

เวลาลุกค้าโทรมาสั่งงาน
เมื่อได้ยินเสียงรอบข้าง ยากนักที่จะหลอกว่าอยู่ที่ไหน
ต้องขอโทษด้วยที่เพื่อนร่วมงานข้าพเจ้าส่งเสียงดัง
และข้าพเจ้าเผลอเห่าตอบในบางคำถาม
…………………………………..

เอาหน้าหนาวมา เอาหน้าหนาวมา!!
อารมณ์ข้าพเจ้าตอนนี้ อยากได้ความเย็นเหลือเกิน
เพราะร้อนจากการเห็นหน้าเหลี่ยมๆ ขายชาติ ตามสื่อต่างๆ
ไม่น่าเชื่อว่าในช่วงชีวิตข้าพเจ้า
นอกเหนือจากบทเรียนในหนังสือ จะได้เห็นคนชั่วขายชาติจริงๆ
รวมทั้งกลุ่มคนที่มัวเมากับคำพูดและสถานะการณ์
จนมองไม่เห็นความเลวของกลุ่มคนที่ขายชาตินั้น

ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับคนขายชาติ
เนื้อเพลงหนักแผ่นดิน
กลับเข้ามาอีกครั้ง
เอาหน้าหนาวกลับมา เอาไอ้หน้าเหลี่ยมลงนรกไป!

สองอาทิตย์ก่อน ได้มีโอกาสไปเชียงใหม่อีกรอบ
คราวนี้ตั้งใจเที่ยวอย่างเดียว งานไม่เกี่ยว
ขับรถหลงจนต้องเผื่อเวลากลับที่พักสักหนึ่งชั่วโมง เพื่อนร่วมทางก็ชูชกมาก
ก็เชียงใหม่เดี๋ยวนี้ เขาไปตะเวณร้านสวยๆ อาหารอร่อยๆ กันแล้วนี่นา

ได้รู้จักคนที่ชื่นชม ได้สัมผัสธรรมชาติ
ได้เห็นสิ่งใหม่ๆไม่ไกลตัว
ได้สัมผัสความรื่นรมย์ลอยกลับมาโดนตัวบางๆ

I’m now in front of the ICU room as yesterday.
I plan to goes to hospital around 3 pm. as usual. But aunty oil and p Nok called me around 1 pm. They said, rush to the hospital to see Big. Her blood pressure went down. She has not much time left. I really want to tell that let’s Big goes. She was suffering from her disease for more than 2 weeks (fact is for her whole life). She does not need to wait for me because I’m not ready to go with.

Now almost 7 pm, Big is sleeping (not sure but I wish she is) her blood pressure are better than what she has in the afternoon.

Life still goes on… In ICU and people outside

I start to think about what we are waiting for….someone come and say about what we do not want to hear? It’s not what I saw in television that doctor come and said your niece was safe. It’s opposite!

I’m step in ICU room every two hours. Whisper to her ear and tell her about the blue sea, the green field and the place that we went together. Do not scare. She’s not alone. Everyone is here. Remind her my magic word that can cure the pain… put tho, put tho..
No response back but everyone kept rotate beside her bed.

I come back and sit outside. Waiting for what I do not want to hear. Things we know. Why I have to sit here? What we can do other than sit and wait for someone to tell us a bad news.

We share information about the monent of joy that we have with her.
……………………………………

My back was hurt. Inside my body was a silent.

Seems like I just sit here and waiting for the thing that I do not want to hear and two more hours to stand up again.

Missed you a lot
14 Sep 09 / From in front of the ICU room

……………………………………

7:11 เมื่อข้าพเจ้าเก็บโทรศัพท์และเดินลงไปสูบบุหรี่ข้างล่าง
เสียงโทรศัพท์ตามให้รีบขึ้นไปก็ดังขึ้น
บิ้คคงบอกว่า อาไม่อยากฟังใช่ไหม ไปละน่ะ
ข้าพเจ้าเดินช้าๆกลับไปที่ห้อง รับรู้ถึงสิ่งที่ไม่อยากรู้
ซึมซับความเสียใจของคนรอบข้าง
กลืนก้อนเจ็บปวดในลำคอ
และถอนหายใจเอาลมที่มันกดทับความรู้สึกออกมาอย่างไม่รู้ตัว
หลานอยู่ท่ามกลางความรักของทุกๆคนรอบข้าง
และจากไปท่ามกลางความรักเหล่านั้น
แต่ความรักที่ทุกคนมีให้หลานทั้งหมด
ยังคงอยู่เหมือนเดิม ไม่ว่าหลานจะอยู่ไหนก็ตาม

ไว้เจอกันนะ คุณหลาน…
เด็กผู้หญิงที่เข้มแข็งที่สุดในโลกของอา

จนวันหนึ่ง
เราไม่ได้เป็นสมบัติของใครนอกจากตัวเราเอง
เป็นวันที่เราอยากทำอะไรก็ได้เมื่อเราต้องการ
เราเลือกทางเดิน เราเลือกอาหาร เราเลือกหนทางดำเนินชีวิต
เลือกที่จะเป็นหรือตาย ยื่นร่างกายไปรับความเจ็บปวดต่างๆให้ตัวเอง
เราภูมิใจในความเป็นตัวของตัวเอง
เราไม่ต้องการให้ใครๆมาข้องเกี่ยวและไม่อยากตกอยู่ใต้ร่มเงาของใคร
เรายืนได้ด้วยขาของตัวเอง เราสูดลมหายใจเข้าเต็มปอด
และบางครั้งตดออกเสียงดัง โดยไม่สนใจคนรอบข้าง
และถ้าเราเริ่มสนใจสิ่งรอบตัว นอกจากตัวเอง
เราจะพบว่า คนรอบข้างตัวเราเริ่มลดน้อยลง
โล่งใจ หรือ เปล่าเปลี่ยว…

………………………………………..
จะอ่านต่อหรือ จะหยุดอยู่แค่นี้
………………………………………..

เรากลับกลายเป็นสมบัติของคนรอบข้าง
เป็นมากกว่าในวันแรกที่เราเกิดขึ้นมา
เราเป็นสมบัติของคนหลายคน นอกเหนือจากคนให้กำเนิดและคนเลี้ยงดู
เรามีทั้งคนที่เรารักและคนที่รักเรา
เราพยายามทำให้คนเหล่านั้นและตัวเรามีความสุขร่วมกัน
จนในที่สุด เรากลายเป็นคนที่ไม่ได้อยู่เพื่อตัวเองอีกต่อไป
อึดอัด หรือ อบอุ่น…

เลี้ยงหมา ก็ไม่อยากให้มันรักเรามาก
เดี่ยวมันจะเหงา เมื่อเวลาเราไม่อยู่บ้าน
หรืออาจเป็น เวลาเราออกไปไหน ได้ไม่ต้องห่วงมัน
เพราะเรารักมันไม่เท่าไร
มีแฟนก็รักพอประมาณ เดี๋ยวเขาไป เราจะจ๋อย
ประมาณทำให้แผลมันเล็กเข้าไว้ ได้หายเร็วๆ

วันนี้มุมมองเปลี่ยนไปเล็กน้อย
การมอบความรักกับสิ่งที่เรารัก มันน่าจะมอบให้โดยมันไม่มีวันหยุด
ความรัก ไม่สามารถวัดเป้นปริมาณ จึงไม่น่าจะมีกำหนดการหยุด
นอกเสียจากเราหมดรักมันไปแล้ว
แต่ความรัก มันไม่น่าจะหมดลงง่ายๆ เพราะถ้าหมดง่ายขนาดนั้น
เราก็คง ใช้คำเรียกผิดตั้งแต่แรก เพราะมันไม่น่าใช้คำว่ารัก
แต่อาจเป็นคำว่า หลง - หรือคำอื่นๆ ตามแต่สถานะการณ์

วันนี้ข้าพเจ้าพยายามทำใจกับสิ่งต่างๆ รอบตัว
แม้นบางครั้ง ข้าพเจ้าจะรู้ว่า
วันหนึ่งของการสูญเสียและการพลัดพรากจะมาถึง ไม่ช้าไม่นาน
แต่ความรักที่มีให้ต้องเพิ่มไปเรื่อยๆ
เพราะการจากกันในวันนั้น ควรรับรู้ถึงความรักที่มีให้กัน
ความเศร้า เราเยียวยาได้ เพราะมันเป็นปัจจุบัน
แต่โอกาสที่ผ่านไปแล้ว เราไม่สามารถเรียกกลับมาได้
เพราะมันคืออดีต
แผลเป็นอันใหญ่ที่หลงเหลือไว้
ให้มันเป็นความทรงจำดีๆในสิ่งที่เคยผ่านมา

ต้องขอบใจสัตว์เลี้ยงที่สอนคำว่า รักไม่มีวันหมด

ในขณะที่กับคน เดือนนี้อาจพุ่งถึงขีดเก้า แต่เดือนหน้าลดลงเหลือห้า
และสำหรับบางคน อาจมีสักวันที่กลายเป็นติดลบ

เมื่อข้าพเจ้าพูดลอยๆเรื่องนี้
คนข้างตัวก็เสียงแปร๋น พร้อมปะทะฝ่ามือน้อยๆกลางหลังข้าพเจ้า
ไอ้บ้า เอาฉันไปเทียบกับหมาหรือ
เปล่าจ่ะ … แต่เมื่อกี้ ขีดความรักกระตุกเลยนะ ขอบอก