แต่มันไม่ใช่เรื่องฉุกเฉินที่เราจำเป็นต้องไปนี่นา
มันเป็นอีกคนชวนไปทำกิจกรรมอื่น ก็เลยอยากไป
และด้วยเหตุผลร้อยแปดที่ถูกกล่าวอ้าง
ก็ไม่ได้เป็นเหตุผลที่ทำให้ข้าพเจ้าเข้าใจได้
ไปเป็นอย่างอื่น นอกจาก
เขาเห็นสิ่งนั้นสำคัญกว่า

บอกตรงๆ กูเบื่อ

อาการตื่นในห้องสังเกตุอาการหลังการผ่าตัดมันเจ็บปวดจนไม่มีคำบรรยาย
เอาละ ข้าพเจ้าเข้าใจว่าเขาต้องการให้เราตื่นขึ้นเอง หลังการดมยาสลบ
มิใช่หลับไปอีกสามวันแล้วตื่นมาพร้อมกับแผลที่ใกล้แห้งและปราศจากอาการเจ็บปวด
แต่แม่งเอ้ย เจ็บโคตรๆ

เหมือนโดนโยนลงมาจากที่สูงๆจนร่างกายร้าวระบม ขยับตัวไม่ได้
และกว่าจะเข็นข้าพเจ้าขึ้นมาถึงห้องพักเพื่อให้ยาแก้ปวด
ระยะทางมันก็ช่างยาวนาน
รวมทั้ง ยาแก้ปวดที่ฉีดผ่านสายน้ำเกลือก็เย็นถึงขั้วหัวใจ และวิ่งปรู้ดไปยังสมอง
อ่อไอ้อาการเมายา มันล่องลอยอย่างนี้นี่เอง

ผ่านไปสิบสองชั่วโมง กับน้ำเกลือสามถุง ยาแก้ปวดสามเข็ม
ยาแก้อักเสบถุงใหญ่
รวมทั้งยาลดกรดที่แสนเจ็บปวด เมื่อวิ่งผ่านเข้าเส้นอีกสองรอบ
ข้าพเจ้าตื่นขึ้นมาแบบมีสติอีกครั้ง

อาการเจ็บปวดลดลง เริ่มบังคับร่างกายได้เกือบทุกส่วน
ขยับทีร่างกายก็บอกตัวเองที ว่ามึงยังไม่ตาย
เพราะยังรู้สึกถึงความเจ็บได้ใช่ไหมละ

เริ่มรู้สึกรำคาญกับสายยางสวนปัสสาวะ ที่คาก้นอยู่ตลอดเวลา
แต่เมื่อเอาสายยางออก ก็ต้องเดินไปเข้าห้องน้ำเองนะ
ได้เลย กลัวที่ไหน เอาออกไปเลย

วันอังคารเ็ป็นวันตรุษจีน – ข้าพเจ้านอนเกาตูดเตรียมตัวผ่าตัด
วันพุธสิบโมงเช้าลงมีด – วันพฤหัสเย็นเริ่มกระเสือกกระสนมาฉี่เอง
วันศุกร์เริ่มหงุดหงิดอยากกลับบ้าน
วันเสาร์ได้กลับบ้านสมใจ

หลังจากนั้น ถึงแม้นจะต้องตื่นทุกชั่วโมงเพราะฝันร้ายและอาการเจ็บปวด
แต่ทุกครั้งที่ตื่นมา ความเจ็บปวดก็จะลดลงไปทีละนิด
ร่างกายคนเราช่างแสนจะมหัศจรรย์ เมื่อนอนได้ยาว ตื่นมาก็เจ็บน้อยลง
ข้าพเจ้าจึงตื่นขึ้นมาเพื่อจะนอนอีกรอบ
สิ่งที่แสนกลัวหลังการผ่าตัดคือ การไอ การจาม และการขำ

วันพุธถัดไป – ตอนเช้าไปตัดไหม
ตอนบ่ายขับรถไปหาลูกค้า – ชีวิตเริ่มกลับเข้าที่
ชิ้นส่วนบางอย่างในท้องหายไป
ยังมีอาการเจ็บแปล้ปๆ และซิปตัวใหญ่ที่คงจะอยู่กับเราตลอดไป
โดเรมอน!!!

ข้าพเจ้าก็มีกับเขาหนึ่งใบ
โอ้ เขาให้ข้าพเจ้าขับรถได้อย่างถูกต้องตามกฎหมายจนตลอดชีพข้าพเจ้า
ขอแค่ข้าพเจ้ายังไม่ตาย ไม่ว่าจะตาฟางอย่างไร
ถ้าอยากขับรถ ก็ขับได้ในประเทศนี้ ทำได้เสมอ

มันสมควรมีแบบนี้ด้วยหรือ

ป้าข้าพเจ้า
ปัจจุบันเดินต้องใช้ walker ก็ยังสามารถขับรถได้โดยไม่ผิดกฏหมาย
ป้าอีกคนตามองไม่เห็นสนิทข้างหนึ่งก็ยังสามารถขับรถได้
โดยไม่ผิดกฏหมาย

ตกลงว่า ไอ้การรับผิดชอบความปลอดภัยคนอื่น
มันขึ้นอยู่กับการตัดสินใจส่วนบุคคลหรือ
แล้วกฏหมาย การให้คนอยู่ร่วมกันอย่างปลอดภัยมันไม่เคยมีเกิดขึ้นในสังคมนี้หรือ

ข้าพเจ้าเคยรู้จักน้องคนหนึ่ง
ตาเขแต่กำเนิด มันก็ยังอุตส่าห์มีใบขับขี่ตลอดชีพ
รถก็ไม่มีการจำแนกว่า รถผู้พิการ แล้วข้าพเจ้าจะรู้ไหมว่า ต้องระวัง
ลุงข้างบ้านอายุเกือบแปดสิบ
แม้นแต่เดินยังลำบาก นั่งเฉยๆก็เผลอหลับประจำ
ยังออกไปขับรถเกือบทุกวัน คาดว่า คงมีใบขับขี่ตลอดชีพเหมือนกัน

ไม่รู้ว่าจะรอเวลาจะเจอ ไอ้หมาที่เคยทำกรรมร่วมกันไว้ชาติที่แล้ว
มาวิ่งตัดหน้ารถหรืออย่างไรไม่ทราบได้

การที่สามปีไปต่ออายุใบขับขี่สักครั้ง
เพื่อตรวจสภาพคนขับมันจะเป็นไปไม่ได้เลยหรืออย่างไร
รูปในใบขับขี่นะ เอามาเทียบกับหน้าตาปัจจุบันหน่อยไหม
ใบขับขี่ ได้ตอนยี่สิบ ปัจจุบันปาไปเกือบเจ้ดสิบ
แล้วใบขับขี่มันมีประโยชน์อะไร นอกจากบอกว่า
ตอนยี่สิบฉันหน้าตาแบบนี้

คนเมาแล้วยังขับรถ ก็ยึดใบขับขี่มันไป
แต่ถ้ามันยังเมาอีก
จับมันเข้าคุกให้หลาบจำ
อย่าให้มันขับรถไปสักสามสี่ปี ดีกว่ารอให้สักวันมันเมาขับไปชนคนดีไหม
ชีวิตบนถนนของคนอื่นมันจะปลอดภัยกว่านี้ได้ไหม
จะบอกว่าจำเป็นต้องใช้รถ
แล้วมันจำเป็นไหมเล่าที่เมาแล้วขับรถ

เคยรู้จักคนที่เคยขับรถชนคนตาย
มันก็แค่โดนทันฐ์บนไปสองสามปี
พอมันหายการขยาดการขับรถ ซึ่งก็แค่ไม่กี่วัน
มันก็กลับมาขับรถอีก
อีกคนเมาชนเขาเกือบตาย
ก็ยังเห็นขับรถเมาแอ๋กลับบ้านประจำ

ไอ้คนขับรถเมล์ต่างๆนะ ประวัติมันดีพอให้รับผิดชอบชีวิตคนอื่นๆไหม
ถึงคนเหล่านั้นไม่ใช่ญาติเรา
แต่เชื่อว่าชีวิตเขาก็มีคุณค่ากับคนหลายๆคนรอบตัวเขา
หรือเพราะมันไม่ได้สำคัญอะไร
หรือเพราะเขาไม่ใช่คนสำคัญอะไรกับเรา

((แก่แล้วขี้บ่นเว้ย)))

หรือความรักชาติของเราเป็นแค่จินตนาการ
หรือความรักพี่น้องร่วมชาติ ไม่เคยมีขึ้นในประเทศนี้

หรือศาสนาพุทธที่มีหลักคำสอนอันประเสริฐ
ไม่สามารถกล่อมเกลาจิตใจคนให้รู้ดี รู้ชั่ว
หรือสามัญสำนึกของคนในชาติเราหมดลงไปแล้ว

หรือการศึกษาเข้าไม่ถึงกลุ่มชนส่วนใหญ่
และหรือ การศึกษานั้น
ก็ไม่ได้ช่วยพัฒนาความคิดให้เจริญขึ้นในกลุ่มชนส่วนน้อย

หรือข้าพเจ้าจะเห็นความพินาศย่อยยับของประเทศที่ข้าพเจ้ารัก
ด้วยตาของข้าพเจ้าเอง

หรือข้าพเจ้าจะนิ่งเฉยรอภาพเหล่านั้นให้เกิดขึ้น
………………………………………….

สัตว์เลี้ยงในบริเวณบ้านข้าพเจ้ามีถึงแปดตัว
นี่ไม่นับไอ้ห้อย ไอ้โหน กระรอกสองตัวบนต้นมะม่วง
ทั้งหมด จึงประกอบด้วย
นายดอกรัก และนายดักแด้ แมวพเนจรที่อุปถัมภ์ไว้จนกลายเป็นแมวไฮโซ
นายดงบัง หมาที่ชอบไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้าน
นายBlack หมาของคนงานบ้าน
นังสีนวล หมาของน้องชายข้าพเจ้า
และกะทิ และถัง เพื่อนสนิทของข้าพเจ้าเอง
นอกจากนี้ยังมีไอ้เป้ หมาขาเป๋ที่มาขอพึ่งใบบุญ นอนหน้าบ้าน
และเดินเข้ามาขอข้าวกินในตอนเช้าและเย็น
ทั้งหลายทั้งปวงนี้โดนฉีดยารวมกันเป็นจำนวนถึงสิบสองเข็ม
ร้องไห้กระจองอแงกันเสียงขรมลั่นบ้าน
………………………………………………………….
เหตุการณ์สำคัญคือเมื่อถึงตอนจับไอ้เป้มาฉีดยา
เนื่องด้วยเป้เป็นหมาที่ไม่ได้คิดว่าใครคือเจ้าของ
และคาดว่านี่คือการฉีดยาครั้งแรกในชีวิต
ดังนั้น การจับตัวจึงแสนยาก
ถึงขั้นต้องใช้บ่วงบาศก์ ข้าพเจ้าก็ทำตัวประหนึ่ง crocodile hunter
คล้องติดปุ้ป โดดขึ้นคร่อมจับหัวไม่ให้ดิ้นหลุดรอด
ในขณะที่อีกสองคนช่วยกันจับด้านหลัง
แต่จังหวะเดียวกัน พี่เป้ก็สบัดหัวหลุดรอดมือข้าพเจ้า
เขี้ยวพี่เป้ ถากเข้ากับข้อมืออันอ่อนนุ่มของข้าพเจ้า จนถลอกเลือดซิบ
ฉิบหายแล้วละสิ
แต่ในที่สุดคุณหมอก็ฉีดยาสำเร็จในขณะที่ข้าพเจ้าทำความสะอาดแผล
จนเปียกไปทั้งตัว
………………………………………………………….

พอธุรกรรมเรื่องสัตว์เลี้ยงเสร็จสิ้น
คราวนี้ทุกคนก็มารุมดูแผลที่ข้อมือข้าพเจ้า
พร้อมเรื่องราวน่ากลัวของโรคพิษสุนัขบ้าก็พรั่งพรูมากขึ้น และมากขึ้น
ไอ้ที่ไม่กลัวก็จะขี้หดกันคราวนี้ล่ะจ้ะ
………………………………………………………….

ส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าไม่เคยโดนฉีดยามานับเป็นเวลามากกว่าสิบปี
อันนี้ไม่นับการไปบริจาคโลหิต ซึ่งก็จะลมใส่แทบทุกครั้ง
นี่อาจหาญ จะให้ข้าพเจ้าไปฉีดกันโรคกลัวน้ำ
แต่ทุกคน รวมทั้งคุณหมอก็ร่วมกันเล่านิทานสยองขวัญ
ทำให้ข้าพเจ้าเกิดอาการขี้ขึ้นสมอง
ห้าเข็มภายในหนึ่งเดือน เอาว่ะ หัวใจข้าพเจ้าคงทนไหว
………………………………………………………………………….
เข็มแรก คุณหมอที่โรงพยาบาลขอ test ก่อนว่าแพ้ยาไหม
ข้าพเจ้าบอกคุณหมอว่า ยาน่ะ รับรองไม่แพ้ แต่เข็มฉีดยานี่ดิ
แพ้แน่นอน
เข็มที่สองหัวไหล่ด้านขวา ก่อนฉีดข้าพเจ้า request ขอ mode เบาสุด
ทุกย่างผ่านไปได้ด้วยดี โด่เอ้ย…จิ้บๆ
ข้าพเจ้าขยับตัว ขอบคุณและจะโดดลงจากเตียง
ช้าก่อน คุณหมอกล่าว ยางงง ยังไม่เสร็จ นี่แค่ intro
………………………………………………………………………….

เฮ้ยอะไรกันนี่ ไหนบอกว่าห้าเข็มภายในหนึ่งเดือนไง
เข็มที่สาม ที่หัวไหล่ข้างซ้าย
เข็มที่สี่และห้า ที่แก้มก้นซ้ายและขวา
เข็มที่ห้าหก และเจ็ด ก็ตามมาติดๆ
อันนี้ถึงขั้นน้ำตาและเลือดไหลพราก เพราะฉีดรอบๆแผล
นี่เดี๋ยวอีกสองวันต้องมาฉีดอีกสองเข็ม
ถัดไปอีกสามวัน อีกสองเข็ม
แล้วถัดออกไปอีก อย่างละเข็ม อีกสองครั้ง
มันไม่ใช้ห้าเข็มแล้วโว้ย มันฉีดห้าครั้งต่างหาก
ใครวะเนี่ยมาหลอกตู
คุณหมอบอกว่า มาฉีดให้ครบนะ เพราะคราวหน้าถ้าโดนกัดอีก
ฉีดกระตุ้นยาแค่เข็มเดียว
ไม่งั้นต้องเริ่มใหม่หมด
………………………………………………………
ข้าพเจ้าเดินออกมาจากห้องพยาบาลด้วยสายตาพร่าฟาง
พร้อมแว่นตาที่ขึ้นฝ้ามัวทั้งสองข้าง
เพื่อนที่ไปด้วยถามว่าในนั้นมันเปิดแอร์เย็นมากหรือ
ข้าพเจ้าจึงเอาแว่นลงมาเช็ด น้ำตาฉันเองจ้ะ น้ำตาฉันเอง
………………………………………………………
ข้าพเจ้าระทดระทวยกลับบ้าน
ก่อนเข้าบ้านยังแอบมองไอ้เป้ ที่นอนหลบแดดอยู่ใต้รถหน้าบ้าน
มือข้าพเจ้าเผลอคลำรอยเข็มที่หัวไหล่พร้อมคิดว่า
ไงพี่ก็ฉีดยาชนะพวกแกทั้งฝูงละว่ะ ห่ะ ห่ะ ห่ะ

………………………………………………………….
อ่านเรื่องเก่าๆ เกี่ยวกับ:
เข็มฉีดยาและข้าพเจ้า
สัตว์เลี้ยงในบ้าน
………………………………………………………….

ยามประจำซอย – ดงบัง
เริ่มด้วยเมื่อสองสามปีที่แล้ว
มีคนใจร้ายคนหนึ่ง นำหมาไทยอายุราวสองสามเดือน
สีน้ำตาลปากมอม หางดาบ มาทิ้งไว้ในซอยบ้านข้าพเจ้า

ชาวบ้านในซอยข้าพเจ้าต่างช่วยกันรับเลี้ยง
ข้าพเจ้าเห็นว่ามันอาจโดนรถเฉี่ยวชนจนไม่มีโอกาสโต
จึงเอามาเลี้ยงไว้ในบริเวณบ้าน
ปัจจุบันเป็นหมาหนุ่มใหญ่ เสียงดัง
ชอบวิ่งไล่มอร์เตอร์ไซด์และซาเล้ง

ดงบัง วิ่งเข้านอกออกในได้หลายบ้านในซอยเรา
บางครั้ง ก็ไปช่วยงานยามบ้านข้างๆในตอนกลางคืน
อยู่บ้านโน้น เขาเรียกว่า ไอ้หลง และคาดว่าคงมีอีกหลายชื่อ
อย่างน้อยก็จากพวกซาเล้งทั้งหลาย

…………………………………………..

ดอกรัก – ผู้ไม่สนใจใคร

ต้นๆหน้าฝนปีที่แล้ว
มีเสียงลูกแมวดังมาจากโรงรถหน้าบ้านข้าพเจ้า
ข้าพเจ้าเดินไปก็เจอลูกแมวตัวผอมแห้งโผล่หัวออกมา
จึง เก็บใส่กรงไว้ เพราะกลัวว่าจะโดน ไอ้ดงบังขย้ำไปเสียก่อน
กะว่าจะเอาไปจ่ายแจกคนใจบุญรักแมว
แต่ต่อมาก็เปลี่ยนใจเลี้ยงไว้เสียเอง เพราะบ้านเราก็กว้างขวาง
เลี้ยงแมวอีกตัว ไม่ได้ทำให้เราอดตาย
แต่ถ้าเราไม่เลี้ยง แมวอาจอดตายได้

ก็กะว่าให้วิ่งหนีหมาขึ้นต้นไม้เอาเองเถอะนะ

เมื่อแรก ข้าพเจ้าตั้งชื่อให้ว่า สุดสวาด
พอมารู้ทีหลังว่า อ้าวตัวผู้นี่นา
จากสุดสวาดจึงกลายเป็น ดอกรัก
และมาวันนี้ จากดอกรักธรรมดา
กลายเป็นคุณชายดอกรัก ไปแล้ว

…………………………………………..

ดักแด้ – แมวที่แสนอ่อนโยน

สี่ห้าเดือนผ่านไป
เวลาข้าพเจ้ากลับบ้านตอนดึกๆ มักจะเห็นเงาแมวตัวเล็กๆ
วิ่งหลบอยู่ตามพุ่มไม้ แมวที่ไหนนะ เพราะชายดอกรักก็นอนหลับในกรง

และแล้ววันหนึ่งเจ้าของเงาก็โผล่มาให้เห็นตัว
เดินเอียงคอ เอาหน้า เอาตัว มาถูขากางเกงข้าพเจ้าอย่างออดอ้อน
หน้าโขกดอกรัก จนไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามาจากโรงผลิตเดียวกัน
คาดว่าอาจเป็นครอกเดียวกับดอกรัก แต่ไม่ได้รับอาหารที่ดีเลยตัวเล็ก
หรืออาจเป็นครอกต่อมาจากดอกรัก อย่างใดอย่างหนึ่ง

เออน่ะ พี่เอ็งเรียกเอ็งมาหรือไงเนี่ย
ในที่สุด ดักแด้ ก็ได้อาศัยอยู่กับข้าพเจ้านับตั้งแต่นั้น เป็นต้นมา

ชีวิตหมากับแมว ในรั้วเดียวกัน นับเป็นเรื่องที่(โคตร)หนวกหู
และหวาดเสียว จนบ้างครั้งอาจถึงขั้นเสียชีวิตกันได้
แต่ชีวิตก็ต้องเป็นอย่างนี่แหละน่า ข้าพเจ้าบอกดอกรักกับดักแด้
พี่ก็พยามช่วยละนะ แต่ก็ระวังตัวกันเองหน่อยก็แล้วกัน

เมื่อคืน
หมาข้าพเจ้าวิ่งไปเห่าอยู่ข้างรั้ว
ข้าพเจ้าเดินตามไปดู เห็นแม่แมวสีขาว
และลูกอีกสองตัว อายุราวๆ สามสี่เดือน เกาะอยู่บนกำแพงรั้ว
สายตาแม่แมวและข้าพเจ้าประสานกันท่ามกลางพายุเสียงหมาที่กึกก้อง
……………………………………………

เปลือกของตัวเองถูกถอดหายไปเมื่อเห็นหน้าเพื่อนเก่า
ได้พูดคุยแบบไม่ต้องนึกอะไรมาก ไม่ต้องผ่านระบบกลั่นกรองทั้งปวง
เห็นหน้าแต่ละคนแล้วก็นึกถึงหน้าตาตอนสมัยก่อนๆ
และรู้สึกดีๆ ที่มองเห็นตัวเองในวันเก่าๆผ่านสายตาเพื่อนคนอื่น

วันนี้ตื่นมารับวันใหม่
เป็นผู้ใหญ่ที่มีความรับผิดชอบกับหลายๆสิ่ง
เป็นอีกคนหนึ่งที่ถูกกาลเวลาและสถานการณ์รอบตัว
กล่อมเกลาไว้อย่างแนบเนียน จนแทบหารอยต่อไม่เจอ

นานๆกลับเป็นเด็กอีกที ก็ดีนะ
สุขสันต์วันเด็กจ่ะ

ทุกปีที่บ้านข้าพเจ้าจะมีงานปีใหม่ สังสรรค์กันในครอบครัว
เพื่อให้สมาชิกตัวน้อยๆและสมาชิกสูงวัยมีความสุข
ปีนี้ขาดสมาชิกตัวน้อยๆไปหนึ่ง อารมณ์ปีใหม่จึงเนือยๆอย่างไร้อารมณ์
รวมทั้ง ลมหนาวก็ลืมมาเยี่ยมเมืองไทยในช่วงปีใหม่อย่างที่เคยเป็นมา

แต่ก็นับเป็นอีกปีที่ได้กล่าวรับปีใหม่อย่างจิตใจสงบ
และอยู่ท่ามกลางสิ่งแวดล้อมที่เป็นสุข
คนข้างตัวยังสดใสเหมือนเดิมและต่อสัญญาการอยู่ร่วมอีกหลายปี

ชีวิตที่เคยอยู่ในระบบฟันเฟืองในโลกใบใหญ่
กลับมาอยู่ภายใต้วงรอบการหมุนของตัวเอง
โลกเปิดกว้างขึ้น
ความสนุกและความตื่นเต้นกับความกว้างใหญ่ของฟื้นที่ด้านนอก
ทำให้มีพลังงานขับเคลื่อนตามแต่เรา จนลืมความเวิ้งว้าง
เพราะในความเวิ้งว้างนั้น มองไปข้างๆก็ไม่ได้มีแค่เราอยู่เพียงลำพัง

บางอย่างแม้นขาดหายไป
แต่ก็ได้สิ่งใหม่ๆที่เกิดขึ้นในใจ ทดแทนสถานะการณ์เก่าๆที่ผ่านไป

เสื้อหนาวถูกพับเก็บไปแล้ว
ได้ยินเสียงแว่วๆลอยมาว่า
เป็นกำลังใจให้และสวัสดีปีใหม่เช่นกันจ่ะ

บางครั้ง ข้าพเจ้าหยิบเสื้อตัวนั้นมาใส่ให้เขาเห็นเมื่อพบเจอกัน
เขาป่าวประกาศว่าเสื้อตัวนั้นเขามอบให้ข้าพเจ้า
เสื้อลายลูกไม้สีชมพูที่ข้าพเจ้าไม่ได้อยากได้ และไม่ได้อยากใส่

วันนี้ ข้าพเจ้าได้เสื้อเสื้อลายลูกไม้สีชมพูอีกตัว
และกำลังหยิบเสื้อตัวนั้นมามองด้วยความรู้สึกว่า
จะทำอย่างไรดีกับเขาและตัวข้าพเจ้าเอง

หลังเริ่มยาว จนไม่สามารถใช้เพียงขาสองข้างช่วยพยุงตัว
สำเนียงการพูดกระโชกโฮกฮ้าก
จมูกมีประสาทการได้กลิ่นดีขึ้น
หูได้ยินเสียงเบาๆจากที่ไกลๆได้อย่างมหัศจรรย์
กระดูกฟันแข็งแรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
ที่สำคัญคือ
หางเริ่มยาวจนหลุดมานอกกางเกง
และงานการไม่สนใจทำ
อู้ หลับทั้งวัน
สั่งงานอะไรก็กลับเอาหูทวนลม
แม่งจะให้พาไปเที่ยวเล่นแต่อย่างเดียว

เวลาลุกค้าโทรมาสั่งงาน
เมื่อได้ยินเสียงรอบข้าง ยากนักที่จะหลอกว่าอยู่ที่ไหน
ต้องขอโทษด้วยที่เพื่อนร่วมงานข้าพเจ้าส่งเสียงดัง
และข้าพเจ้าเผลอเห่าตอบในบางคำถาม
…………………………………..

เอาหน้าหนาวมา เอาหน้าหนาวมา!!
อารมณ์ข้าพเจ้าตอนนี้ อยากได้ความเย็นเหลือเกิน
เพราะร้อนจากการเห็นหน้าเหลี่ยมๆ ขายชาติ ตามสื่อต่างๆ
ไม่น่าเชื่อว่าในช่วงชีวิตข้าพเจ้า
นอกเหนือจากบทเรียนในหนังสือ จะได้เห็นคนชั่วขายชาติจริงๆ
รวมทั้งกลุ่มคนที่มัวเมากับคำพูดและสถานะการณ์
จนมองไม่เห็นความเลวของกลุ่มคนที่ขายชาตินั้น

ประวัติศาสตร์เกี่ยวกับคนขายชาติ
เนื้อเพลงหนักแผ่นดิน
กลับเข้ามาอีกครั้ง
เอาหน้าหนาวกลับมา เอาไอ้หน้าเหลี่ยมลงนรกไป!

สองอาทิตย์ก่อน ได้มีโอกาสไปเชียงใหม่อีกรอบ
คราวนี้ตั้งใจเที่ยวอย่างเดียว งานไม่เกี่ยว
ขับรถหลงจนต้องเผื่อเวลากลับที่พักสักหนึ่งชั่วโมง เพื่อนร่วมทางก็ชูชกมาก
ก็เชียงใหม่เดี๋ยวนี้ เขาไปตะเวณร้านสวยๆ อาหารอร่อยๆ กันแล้วนี่นา

ได้รู้จักคนที่ชื่นชม ได้สัมผัสธรรมชาติ
ได้เห็นสิ่งใหม่ๆไม่ไกลตัว
ได้สัมผัสความรื่นรมย์ลอยกลับมาโดนตัวบางๆ