socalled

เมื่อสองวันที่แล้ว ไอ้ดงบัง หมาในการดูแลของข้าพเจ้าเกิดอาการซึมเซา ไม่สามารถวิ่งไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้านได้อย่างเคย จึงทำให้ต้องพาไปx-ray และตรวจสุขภาพเป็นการใหญ่ ปรากฎว่าเป็นโรค พยาธิในเลือด ซึ่งสาเหตุเกิดจากการที่โดนเห็บหมัดกัด ทำให้ข้าพเจ้าต้องเชื้อเชิญคุณหมอมาฉีดยาให้สัตว์เลี้ยงทุกตัวในบ้าน ไหนๆคุณหมอมาแล้ว นอกจากยาป้องกันเห็บหมัดแล้ว ก็พ่วงฉีดวัคซีนพิษสุนัขบ้าไปด้วยเลย ................................................................... สัตว์เลี้ยงในบริเวณบ้านข้าพเจ้ามีถึงแปดตัว นี่ไม่นับไอ้ห้อย ไอ้โหน กระรอกสองตัวบนต้นมะม่วง ทั้งหมด จึงประกอบด้วย นายดอกรัก และนายดักแด้ แมวพเนจรที่อุปถัมภ์ไว้จนกลายเป็นแมวไฮโซ นายดงบัง หมาที่ชอบไล่ซาเล้งและมอเตอร์ไซด์หน้าบ้าน นายBlack หมาของคนงานบ้าน นังสีนวล หมาของน้องชายข้าพเจ้า และกะทิ และถัง เพื่อนสนิทของข้าพเจ้าเอง นอกจากนี้ยังมีไอ้เป้ หมาขาเป๋ที่มาขอพึ่งใบบุญ นอนหน้าบ้าน และเดินเข้ามาขอข้าวกินในตอนเช้าและเย็น ทั้งหลายทั้งปวงนี้โดนฉีดยารวมกันเป็นจำนวนถึงสิบสองเข็ม ร้องไห้กระจองอแงกันเสียงขรมลั่นบ้าน ................................................................... เหตุการณ์สำคัญคือเมื่อถึงตอนจับไอ้เป้มาฉีดยา เนื่องด้วยเป้เป็นหมาที่ไม่ได้คิดว่าใครคือเจ้าของ และคาดว่านี่คือการฉีดยาครั้งแรกในชีวิต ดังนั้น การจับตัวจึงแสนยาก ถึงขั้นต้องใช้บ่วงบาศก์ ข้าพเจ้าก็ทำตัวประหนึ่ง crocodile hunter คล้องติดปุ้ป โดดขึ้นคร่อมจับหัวไม่ให้ดิ้นหลุดรอด ในขณะที่อีกสองคนช่วยกันจับด้านหลัง แต่จังหวะเดียวกัน พี่เป้ก็สบัดหัวหลุดรอดมือข้าพเจ้า เขี้ยวพี่เป้ ถากเข้ากับข้อมืออันอ่อนนุ่มของข้าพเจ้า จนถลอกเลือดซิบ ฉิบหายแล้วละสิ แต่ในที่สุดคุณหมอก็ฉีดยาสำเร็จในขณะที่ข้าพเจ้าทำความสะอาดแผล จนเปียกไปทั้งตัว ................................................................... พอธุรกรรมเรื่องสัตว์เลี้ยงเสร็จสิ้น คราวนี้ทุกคนก็มารุมดูแผลที่ข้อมือข้าพเจ้า พร้อมเรื่องราวน่ากลัวของโรคพิษสุนัขบ้าก็พรั่งพรูมากขึ้น และมากขึ้น ไอ้ที่ไม่กลัวก็จะขี้หดกันคราวนี้ล่ะจ้ะ ................................................................... ส่วนตัวแล้ว ข้าพเจ้าไม่เคยโดนฉีดยามานับเป็นเวลามากกว่าสิบปี อันนี้ไม่นับการไปบริจาคโลหิต ซึ่งก็จะลมใส่แทบทุกครั้ง นี่อาจหาญ ...

{Read full article}