socalled

ในที่สุดข้าพเจ้าก็มีโรคที่เป็นของตัวเอง โอ้ ...โรคที่เป็นของเราคนเดียว โอ้ ...โรคที่ไม่ยอมไปไหน จะดีใจไหมเนี่ย ที่เวลากรอกเอกสารแล้วได้เขียนข้อความเพิ่มเติมการมีโรคประจำตัว ดูเป็นคนมีรายละเอียดในชีวิต มากขึ้นกว่าเดิม ดูเป็นคน ไม่ธรรมดา เป็นบุคคลที่ต้องได้รับการเอาใจใส่เป็นพิเศษ แหมม ... ............................................... ไอ้โรคที่ว่า ไม่ใช่โรคพิศดาร เกินคนธรรมดาเอื้อมถึง แต่ระยำจริงๆที่มันทรมาณมาก โรคกระเพาะที่เกิดขึ้น สืบเนื่องมาจาก การที่ข้าพเจ้ากินยาคลายกล้ามเนื้อต่อเนื่องเมื่อสักเกือบสิบปีก่อน ไอ้ตอนปวดกล้ามเนื้อตอนนั้นก็ใช่จะผ่านมาได้ง่ายๆ ยาคลายกล้ามเนื้อทำให้ผนังกระเพาะบาง บวกกับมีบางช่วงของชีวิตทำงานหักโหมอย่างหนัก ข้าวปลากินผิดเวลา ทานอาหารไม่คำนึงถึงประโยชน์ เอาแค่อิ่มท้อง สิ่งที่ส่งผลต่อมาคือ โรคกรดไหลย้อนกลับ - เท่ห์ป่ะ ............................................... ข้าพเจ้ามักจะรู้สึกปวดตรงลิ้นปี่ในช่วงเวลาดี ตีหนึ่งถึงตีสาม ไม่เวลาใดก็เวลาหนึ่ง ข้าพเจ้าเรียกว่า almost happy time เพราะถ้าเราผ่านช่วงนี้ไปได้ เราจะสุขดังขึ้นสวรรค์ แต่เราต้องผ่านนรกของคืนนี้ไปให้ได้ก่อน ............................................... มันจะปวดจนทะลุไปข้างหลัง ประหนึ่งดังแมลงที่ถูกแทงแปะซากให้ดูตามตู้ ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ทุรนทุราย บิดตัวไปเรื่อยๆ อีกราวสักชั่วโมงก็จะเกิดอาการพะอืดพะอม จนต้องไปเกาะชักโครกเพื่อให้อาเจียน อาหารไม่ย่อย ...... ............................................... ทั้งนี้ทั้งนั้น แม้นจะทานล่วงมาแล้วเกือบหกชั่วโมง แต่ซากประหนึ่งเพิ่งกินมาไม่เกินชั่วโมง โรคกระเพาะมักจะจิกหัวข้าพเจ้าไว้ใกล้ชักโครก พร้อมสบถว่า เอาออกไม่หมด กูไม่ให้มึงไปนอน พะอืดพะอมเกาะชักโครกไปอย่างนี้แหละ และไอ้แต่ละครั้งที่อาเจียนก็แสนจะทรมาณ ...

{Read full article}